O czasopiśmie...

 

     Biologia pszczół|
Gospodarka pasieczna|
          Hodowla i genetyka|
  Pożytki i zapylanie|
           Produkty pszczele|
   Choroby i zatrucia|
         Szkodniki|
                  Apiterapia|

     Inne zapylacze|

 

Nasz miesięcznik – to najstarszy w Polsce magazyn popularyzujący pszczelarstwo – wydawany nieprzerwanie od 1950 roku!

Za cel stawiamy sobie przekazywanie czytelnikom rzetelnej wiedzy na temat wszystkich zagadnień związanych z pszczelarstwem. Jest to możliwe dzięki współpracy z pracownikami jednostek naukowych oraz doświadczonymi  pszczelarzami–praktykami.

Na łamach magazynu:

  • poruszamy ważne dla branży pszczelarskiej problemy;
  • prezentujemy różnorodne opinie i poglądy; 
  • przekazujemy pomocne rady i wskazówki.

 

Kontakt:

Adres redakcji:
ul. Świętokrzyska 20, 00-002 Warszawa,
tel. (22) 50 54 542, (22) 50 54 552, fax. (22) 50 54 542
e-mail: redakcja@miesiecznik-pszczelarstwo.pl lub red.pszczelarstwo@wp.pl

 

Warunki zakupu i prenumeraty PSZCZELARSTWA zamieszczone są w zakładce „Jak kupić?”.

W redakcji dostępne są niektóre numery archiwalne (z roku 2018 i 2019) oraz wszystkie numery z roku 2020 – informacje na ten temat w zakładce „Jak kupić?” lub w redakcji.

 

Składki członkowskie

Członkowie PTN proszeni są o wpłacanie rocznych składek członkowskich w wysokości 20 złotych na konto: 95 2030 0045 1110 0000 0241 1270 w Banku BGŻ.
W sprawie dodatkowych informacji na temat składek można kontaktować się ze skarbnikiem dr. Dariuszem Gerulą.

 

dr n. roln. inż. ZOFIA KACZMAREK
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Zioło ogródków, pól i łąk - mięta

tekst/zdjęcia:
dr n. roln. inż. ZOFIA KACZMAREK
Katedra Łąkarstwa i Krajobrazu Przyrodniczego UP w Poznaniu

Mięta to najliczniej reprezentowany rodzaj z rodziny jasnowatych, którą tworzy ponad 30 gatunków. Wchodzi w skład preparatów stosowanych do aromatyzacji i dezynfekcji uli oraz sprzętu pasiecznego.Działa uspokajająco na pszczoły, co jest ważne, zwłaszcza w czasie  łączenia rodzin i wymiany matek. I odstrasza mrówki!

Jej nazwa ma starożytny rodowód: wywodzi się od imienia greckiej nimfy – Minte (Minta, Minto, Mente), która została zamieniona w roślinę. W czasach rzymskich wieńce z liści mięty zdobiły głowy filozofów, ponieważ uważano,że roślina sprzyja rozwojowi umysłu i poprawia zdolności poznawcze.  W Polsce nazywano ją miętkiewką, zielem św. Jana lub dobrym zielem, uznając za symbol mądrości, gościnności i miłości.

Liście mięty są bogate m.in. w kwas askorbinowy, karoten, rutynę, olejki eteryczne (mentol, menton), garbniki, flawonoidy, sole mineralne. Ma działanie antyseptyczne, żółciopędne, chłodzące, rozkurczające. Łagodzi dolegliwości trawienne (wzdęcia, bóle brzucha, skurcze przewodu pokarmowego, nieżyt żołądka, jelit), a także górnych dróg oddechowych. Wspomaga pracę wątroby, pomaga w bólach głowy oraz nerwobólach, a także koi nerwy, działa relaksująco, ułatwia zasypianie. W kosmetyce wykorzystywana przy produkcji past do zębów, płynów do płukania jamy ustnej, a także proszków do prania, płynów do mycia naczyń oraz szamponów skutecznie przyśpieszających wzrost włosów. Jej walory kulinarne są powszechnie znane.

Do najbardziej popularnych gatunków mięty należą:

Mięta polna; pospolita w naszej szerokości geograficznej roślina wieloletnia; dorasta do 45 cm; wytwarza pełzające kłącza i podziemne rozłogi; lubi podmokłe łąki lub żyzne pola uprawne, wilgotne, o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym; toleruje zarówno pełne słońce, jak i cień; jest mrozoodporna; na zimę część nadziemna zamiera, wiosną z podziemnych kłączy wyrastają młode pędy; liście m. polnej dodane do mleka przedłużają jego świeżość; kwiaty drobniutkie, grzbieciste, fioletowe lub różowe; m. polna kwitnie w okresie lipiec–wrzesień; wydajność miodowa: ok. 65 kg/ha.

Mięta nadwodna; roślina wieloletnia o silnym zapachu cytryny, limonki; wyrasta do ok. 80 cm; kwiaty różowe lub liliowe, skupione w okółkach na szczycie łodygi, tworzą kuliste kwiatostany, natomiast w dolnych partiach rośliny powstają tzw. porozrywane kwiatostany; preferuje stanowiska bagienne, brzegi cieków wodnych, mokrych łąk, rowów; coraz częściej wykorzystywana do obsadzeń oczek wodnych; kwitnie w okresie lipiec–wrzesień.

Mięta długolistna; nazwa ludowa: mięta babcina; w sprzyjających warunkach (środowisko wilgotne, półcień, żyzna gleba bogata w wapń i azot) tworzy zwarte łany; wyrasta na wysokość 30–120 cm; rozmnaża się z podziemnych rozłogów; od m. zielonej różni się owłosieniem spodu liści i łodygi; kwiatostan groniasty, w prostym kłosie płatki kwiatów wybarwione są na różowo, czerwono, bądź fioletowo; kwitnie w okresie lipiec–sierpień; wydajność miodowa z ha 400–600 kg.

Mięta pieprzowa; skrzyżowanie m. nadwodnej z m. zieloną; do idealnego rozwoju potrzebuje odpowiedniej wilgotności i pełnego słońca (w Polsce takie warunki występują bardzo rzadko); wydajność miodowa 200 kg/ha.

Mięta zielona; inaczej kłosowa; roślina wieloletnia, o krzewiastym pokroju; w smaku delikatniejsza i słodsza od pozostałych odmian (zawiera mniej mentolu); kwiaty drobne, białe, liliowe lub różowe; kwitnie w okresie czerwiec–lipiec.

Mięta imbirowa; wywodzi się z Dalekiego Wschodu; krzyżówka m. polnej i m. zielonej; charakteryzuje się miętowo-imbirowym aromatem; dorasta do 60–70 cm; jedna z niewielu odmian nieekspansywnych.

Mięta wonna; naturalnie występuje w basenie Morza Śródziemnego; osiąga wysokość 50–100 cm; kwiaty białe bądź fioletowe, zebrane w kłosy; zapach przypomina woń jabłka; kwitnie w okresie lipiec–październik; wydajność miodowa z ha: 140–200 kg.

Copyright © 2021, Pszczelnicze Towarzystwo Naukowe. All Rights Reserved.