Ostatnie pożegnanie

Z żalem i smutkiem przekazujemy Kolegom Pszczelarzom wiadomość, że 6 maja 2010 roku odszedł od nas na zawsze największy polski autorytet w dziedzinie botaniki pszczelarskiej, długoletni pracownik Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach, Oddziału Pszczelnictwa w Puławach - Prof. dr hab. Bolesław Jabłoński.

Postać ogólnie znana w świecie pszczelarskim, zarówno jako wielki autorytet naukowy z dziedziny pożytków pszczelich i zapylania roślin, a także jako osoba całe życie oddana sprawie poprawy bazy pożytkowej dla pszczół. Nie sposób wymienić wszystkich zasług Pana Profesora dla pszczelarstwa, do których dochodził krok po kroku w wyniku ciężkiej i mozolnej pracy. Swojej życiowej pasji, którą były rośliny miododajne i zapylanie oddawał się nieustannie, w godzinach pracy i w czasie wolnym. Drobne ziarenka prawdy zbierał skrzętnie przede wszystkim po to, aby pszczelarze mieli jak najwięcej informacji o pożytkach pszczelich, które są przecież bezwarunkowym fundamentem istnienia całego pszczelarstwa.

Szanowny Pan Profesor Jabłoński podczas swojej 44-letniej pracy w Instytucie opublikował 106 prac naukowych i 168 artykułów popularno-naukowych, w których zaprezentował w większości po raz pierwszy ujawnione właśnie przez niego, tajniki obfitości nektarowania roślin oraz efekty zapylania kwiatów przez pszczoły. Był Autorem 8 opracowań książkowych, w których zebrał całą dostępną wiedzę w swojej dziedzinie oraz Autorem jednego patentu technicznego. Swoją olbrzymią wiedzę botaniczną i pszczelarską upowszechniał szerokiemu gronu odbiorców ze świata nauki i praktyki na wielu kongresach i konferencjach naukowych jak również na wszelkiego rodzaju kursach i szkoleniach dla pszczelarzy. Dorobek naukowy i praktyczny Pana Profesora jest olbrzymi, a jego znaczenie dla Instytutu, dla budowania jego krajowej i międzynarodowej rangi niepodważalny i trudny do wyobrażenia.

Do swoich niekwestionowanych osiągnięć Pan Profesor Bolesław Jabłoński zaliczał:

  • Zbadanie większości aktualnie uprawianych w Polsce entomofilnych roślin sadowniczych i rolniczych pod względem ich wartości pszczelarskiej i wymogów zapylania oraz określenie wartości pszczelarskiej wielu nektarodajnych i pyłkodajnych gatunków dziko rosnących.
  • Udoskonalenie metodyki badań biologii kwitnienia, nektarowania i zapylania roślin. Na podkreślenie zasługuje skonstruowanie delikatnej mikropipetki, którą można dziś pobierać nektar nawet z bardzo drobnych kwiatów.
  • Wyselekcjonowanie populacji koniczyny czerwonej o skróconej rurce kwiatowej, dzięki czemu, chętnie ją odwiedza i dobrze zapyla pszczoła miodna.
  • Zgromadzenie kolekcji roślin miododajnych (w sumie około 250 taksonów), która służy w Instytucie jako pomoc naukowa i dydaktyczna oraz jako źródło próbek nasion i sadzonek dla pszczelarzy chcących prowadzić ogródki przypasieczne.
  • Znaczący udział w upowszechnianiu wiedzy o pożytkach pszczelich i zapylaniu roślin wśród praktyków pszczelarzy, ogrodników i rolników oraz wśród uczącej się młodzieży.
  • Wypromowanie doktora, specjalisty od miododajności i zapylania roślin.

Za swoje osiągnięcia w dziedzinie nauki pszczelarskiej jak również za swoją praktyczną działalność upowszechnieniową dla pszczelarstwa Pan Profesor uhonorowany został wieloma odznaczeniami, medalami i nagrodami najwyższej rangi państwowej i organizacyjnej, m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Żeby wspomnienie o Profesorze było jak najbardziej pełne, należy jeszcze wspomnieć Profesora nie jako naukowca, ale jako niezwykłego człowieka. Człowieka, który w życiu codziennym zasłużył sobie na tytuł jeszcze wyższy niż profesura.

Dzisiaj mało jest takich wzorców, od których możemy nauczyć się jak być wielkim człowiekiem, a równocześnie w obcowaniu z innymi nie okazywać swojej wyższości. Profesor był właśnie taki. Mimo swojej pozycji potrafił pochylić się nad każdym - szczególnie nad tym maluczkim - i w miarę swoich możliwości podać pomocną dłoń każdemu. Odszedł od nas człowiek, który swoją postawą zaskarbił sobie przychylność wielu serc.

Panie Profesorze - żegnamy Cię, lecz nigdy Cię nie zapomnimy.

Pamiętający
- najbliżsi współpracownicy

 
     
 
         
      Wykonanie: Michał Skrzypiński